Lepsze rezultaty TAP-MRI z zastosowaniem DWIBS

 

Autor: Sivesgaard K, Jöhnk ML, Larsen LP, Sørensen M, Kramer S, Løgager VB, Hansen F, Pedersen EM. (zou/ktg)

Źródło: J Magn Reson Imaging. 16 Marzec 2017 r.

Ostatnia aktualizacja: 28 listopada 2017 r.

 

Czułość detekcji przerzutów pozawątrobowych raka jelita grubego została zwiększona dzięki dodaniu obrazowania dyfuzyjnego z supresją sygnału tła (DWIBS) do standardowego protokołu obrazowania klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy metodą rezonansu magnetycznego (ang. thorax, abdomen, and pelvis magnetic resonance imaging, TAP-MRI). Dwie szybsze metody z wzmocnieniem kontrastowym lub bez  cechuje podobna skuteczność, bez jednoczesnej utraty swoistości badania.

Radiolodzy ze Szpitala Uniwersyteckiego w Aarhus w Danii porównali trzy protokoły MRI wykorzystujące DWIBS, ze standardowym protokołem stworzonym do wykrywania pozawątrobowych przerzutów raka jelita grubego.Za badanie referencyjne przyjęto połączenie pozytonowej tomografii emisyjnej ze znacznikiem w postaci 18F-fluorodeksyglukozy, z tomografią komputerową (FDG PET/CT) - badanie to jest przeważnie wykonywane jako badanie przesiewowe całego ciała pod kątem występowania pozawątrobowych przerzutów raka jelita grubego.

Przyjęto cztery różne protokoły pozyskiwania obrazów MR oparte na:

  1. T2-zależnej sekwencjipojedynczego ultraszybkiego echa spinowego w płaszczyznach poprzecznej i czołowej, sekwencji zależnej od czasu inwersji TI dla tkanki tłuszczowej (ang. short tau inversion recovery) w płaszczyźnie czołowej, sekwencji 3D mDixon (typowy protokół TAP MRI)
  2. T2-zależnej sekwencjipojedynczego ultraszybkiego echa spinowego w płaszczyźnie poprzecznej, izotropowej T1-zależnej akwizycji 3D ultraszybkiego echa spinowego, sekwencji DWIBS (sekwencja T2-zależna o wysokiej rozdzielczości, bez wzmocnienia kontrastowego) w płaszczyźnie poprzecznej
  3. Sekwencji 3D mDixon oraz DWIBS (szybka izotropowa sekwencja ze wzmocnieniem kontrastowym) w płaszczyźnie poprzecznej
  4. T2-zależnej sekwencjipojedynczego ultraszybkiego echa spinowego w płaszczyznach poprzecznej i czołowej, sekwencji zależnej od czasu inwersji TI dla tkanki tłuszczowej w płaszczyźnie czołowej, sekwencji 3D mDixon oraz DWIBS w płaszczyźnie poprzecznej (typowy protokół TAP MRI rozszerzony o DWIBS)

Podejścia te charakteryzowały się czułością detekcji zmiany patologicznej (ang. per-lesion sensitivity) na poziomie od 57,6 do 66,7%, przy czym metody nr 2 i 4 wykazały się istotnie wyższą czułością w porównaniu ze standardowym protokołem (P = 0,01 w obydwu przypadkach). Protokoły badawcze nie różniły się w zakresie uzyskiwanych odsetków wyników fałszywie dodatnich (prawdopodobieństwo wystąpienia fałszywie dodatniego wyniku testu w ujęciu procentowym), wskaźników czułości, czy wyników analizy węzłów chłonnych w podgrupach. W przypadku wszystkich protokołów mediana wielkości pominiętych węzłów chłonnych wynosiła 8 mm, co stanowi wielkość mniejszą od przyjętego w metodologii i swoistego dla regionu progu wartości, klasyfikującego zmianę jako złośliwą.

Wszystkie protokoły uwzględniające DWIBS charakteryzowała wyższa czułość regionalna (75,0–77,2%) w porównaniu ze standardowym protokołem (66,3%; P = 0,01–0,04), jednak nie stwierdzono różnic w swoistości oraz AUCROC.

Wniosek

Badanie przesiewowe TAP-MRI pod kątem występowania przerzutów pozawątrobowych może, w połączeniu z MRI wątroby i po uwzględnieniu sekwencji DWIBS, stanowić alternatywę dla obrazowania pojedynczą metodą.

 

L.PL.MKT.12.2017.5939