Minimalna dawka gadobutrolu w diagnostyce stenozy

Zastosowanie niskich dawek gadobutrolu w diagnostyce zwężenia zastawki aorty metodą angiografii rezonansu magnetycznego ze wzmocnieniem kontrastowym (CE-MRA) pozwala na uzyskanie podobnych, a nawet lepszych obrazów w porównaniu ze standardową dawką.

 

Czasowo-rozdzielcza angiografia MR ze wzmocnieniem kontrastowym (TR-MRA) umożliwia zastosowanie niższych dawek środków kontrastowych opartych na gadolinie (GBCA) w porównaniu z klasyczną, opartą na kontrastach gadolinowych, angiografią MR ze wzmocnieniem kontrastowym (CE-MRA). W związku z powyższym technika ta może stać się doskonałą alternatywą w diagnostyce zwężeń i okluzji naczyń łuku aorty. Badanie retrospektywne przeprowadzone przez S.H. Bak z Konkuk University School of Medicine w Seulu, Korea, i współpracowników, pozwoliło ustalić najmniejszą dawkę gadobutrolu właściwą dla oceny zwężeń naczyń łuku aorty metodą TR-MRA.

Metodologia

Bak i wsp. dokonali analizy obrazów angiografii MR (MRA) pochodzących od 462 pacjentów z prawidłową funkcją nerek. U wszystkich pacjentów wykonano:

A: standardową MRA ze wzmocnieniem gadobutrolem (CE-MRA, dawkowanie zależne od masy) oraz

B: TR-MRA ze wzmocnieniem niską dawką gadobutrolu. Bak i wsp. podzielili pacjentów na trzy grupy, zależnie od dawki środka kontrastowego otrzymanej w trakcie niskodawkowej TR-MRA:

            1. 1 ml 1 mM gadobutrolu (n=139)

            2. 2 ml 1 mM gadobutrolu (n=169)

            3. 3 ml 1 mM gadobutrolu (n=154)

Do analizy Bak i wsp. wykorzystali obrazy w płaszczyźnie czołowej uzyskane metodą projekcji największych natężeń (MIP) podczas standardowej CE-MRA oraz niskodawkowej TR-MRA. Układ tętniczy podzielono na 14 segmentów. Dwóch radiologów nieświadomych podanej dawki gadobutrolu, ale znających metodę obrazowania, niezależnie oceniło:

  • jakość obrazu, od 0-2 (obrazy niediagnostyczne) do 3-4 (obrazy diagnostyczne),
  • stopień zwężenia oraz
  • zakłóceń odpowiednich segmentów, spowodowanych wzmocnieniem żylnym.

Następnie Bak i wsp. obliczyli stosunek sygnału do szumu (SNR) w oparciu o obszary zainteresowania (ROI) umieszczone w obrębie każdej z 12 tętnic segmentowych. W kolejnym etapie przeprowadzili analizę statystyczną celem porównania wartości otrzymanych dla niskodawkowej TR-MRA oraz standardowej CE-MRA.

Wyniki

Średnią jakość obrazów oceniono jako wysoką dla obu technik MRA (3,75 dla CE-MRA i 3,45 dla TR-MRA). Jakość obrazów w grupach 1 i 2 była istotnie statystycznie niższa w porównaniu do odpowiednich obrazów CE-MRA. Jednakże obrazy z grupy 3 nie różniły pod względem jakości do CE-MRA.

Ocena stopnia zwężenia była doskonale skorelowana dla CE-MRA i TR-MRA we wszystkich trzech grupach (R=0,957 dla grupy 1, R=0,988 dla grupy 2, R=0,991 dla grupy 3; p<0,001 dla wszystkich grup).

Wykazano istnienie tendencji do rosnących zakłóceń pochodzących ze wzmocnienia żylnego w CE-MRA w porównaniu do TR-MRA (45,9% versus 13,2% w grupie 1, 45,8% versus 15,6% w grupie 2, 49,2% versus 14,8% w grupie 3).

Nie stwierdzono istotnych statystycznie różnić pomiędzy wartościami SNR dla obu technik MRA. Najwyższy SNR w grupach TR-MRA odnotowano dla grupy 3.

Wniosek

Porównując jakość obrazowania i zgodność diagnostyczną w obrazowaniu zmian stenotycznych, niskodawkowa TR-MRA z zastosowaniem dwu- do trzymililitrowych dawek gadobutrolu niezależnie od masy ciała, wydaje się być lepszą metodą w stosunku do CE-MRA. Co za tym idzie, TR-MRA może stanowić alternatywną metodę diagnostyczną w populacjach wysokiego ryzyka. Jednakże dokładność diagnostyczna TR-MRA musi jeszcze zostać poddana ocenie w odniesieniu do złotego standardu obrazowania w postaci cyfrowej angiografii subtrakcyjnej (DSA).

 

L.PL.MKT.11.2017.5791