Ułatwienia zawiodły

 

Autor: Markiet K, Szymanska-Dubowik A, Janczewska I, Domazalska-Popadiuk I, Zawadzka-Kepczynska A, Bianek-Bodzak A. (anho/ktg)

Źródło: Pediatr Surg Int. 2017;33(3):335-40.

 

Wprowadzenie skali interpretacyjnej do radiograficznej oceny martwiczego zapalenia jelit prowadzi do osiągnięcia jedynie miernej lub dostatecznej rzetelności diagnostycznej.

Martwicze zapalenie jelit (ang. necrotizing enterocolitis, NEC) jest ciężką chorobą zapalną przewodu pokarmowego oraz jedną z najczęstszych przyczyn ostrego brzucha u noworodków i niemowląt. Wczesna i trafna diagnoza odgrywa kluczową rolę ze względu na wysokie wskaźniki chorobowości i śmiertelności (20–45%) obserwowane dla tej jednostki chorobowej. Rentgenografia jamy brzusznej wciąż stanowi metodę z wyboru w ocenie i monitorowaniu NEC.

Niedawno wprowadzona 10-punktowa skala numeryczna Duke Abdominal Assessment Scale (DAAS) ma na celu standaryzację wyników badania RTG jamy brzusznej w przebiegu NEC. Punktacja w skali waha się od 0 = „prawidłowa dystrybucja gazów” do 10 = „odma otrzewnowa”. Niemniej jednak ciągle brakuje danych dotyczących zastosowania tej skali w codziennej praktyce klinicznej. Karolina Markiet z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, Polska i wsp. ocenili użyteczność DAAS w warunkach klinicznych.

Metodologia

Markiet i wsp. dokonali retrospektywnej analizy 87 badań radiograficznych pochodzących od 43 noworodków z podejrzeniem NEC. Sześciu badaczy z różnym doświadczeniem klinicznym, tj. dwóch rezydentów radiologii (o1+o2), dwóch specjalistów neonatologii (o3+o4) oraz dwóch specjalistów radiologii dziecięcej (o5+o6), niezależnie oceniło wszystkie badania w dwóch sesjach w 4-tygodniowym odstępie. Wszyscy badacze ukończyli 3-miesięczne szkolenie w zakresie oceny RTG jamy brzusznej według systemu DAAS i byli zaślepieni wobec danych klinicznych. W trakcie obydwu sesji badacze oceniali badania radiograficzne pod kątem nieprawidłowości, zgodnie z kryteriami systemu DAAS.

Markiet i wsp. zanotowali wyniki dla wszystkich badaczy i sesji. Następnie przeprowadzili analizę statystyczną κ w celu określenia poziomu zgodności wewnętrznej, między obserwatorami oraz wewnątrz grupy. Zdefiniowali κ <0,20 jako niski poziom zgodności, 0,21< κ < 0,40 jako przeciętny poziom zgodności, 0,41< κ < 0,60 jako umiarkowany poziom zgodności, 0,61< κ < 0,80 jako dobry/znaczący poziom zgodności oraz κ > 0,81 jako doskonałą zgodność.

Wyniki

Obserwowana zgodność wewnętrzna była przeciętna do znaczącej, podczas gdy wartości κ dla zgodności między obserwatorami plasowały się jedynie na poziomie przeciętnego poziomu zgodności.
Poziom zgodności w grupie również kształtował się jedynie na przeciętnym poziomie. Był najwyższy wśród radiologów dziecięcych (0,39) i najniższy wśród neonatologów (0,26).

Wniosek

Zgodność wewnętrzna, między obserwatorami oraz wewnątrz grupy podczas interpretacji badań radiograficznych noworodków z podejrzeniem NEC zgodnie ze skalą DAAS, kształtowała się jedynie na poziomie miernym lub umiarkowanym. Markiet i wsp. nie udowodnili szczególnego wpływu wprowadzonej niedawno skali DAAS na opisywanie zmian radiograficznych oraz diagnostykę NEC.

Jednakże poziomy zgodności pomiędzy obserwatorami mogły zostać zaniżone ze względu na włączenie niewyspecjalizowanych badaczy. Markiet i wsp. wskazują na potrzebę przeprowadzenia badań prospektywnych, z zastosowaniem dodatkowej oceny ultrasonograficznej (USG), jako że USG może dostarczyć pomocnych informacji uzupełniających dane radiograficzne, wpływając tym samym na poprawę rzetelności diagnostycznej.

 

L.PL.MKT.12.2017.5939